Сыстэма аўтаматычнага апавяшчэньня
Пасьля доўгіх выпрабаваньняў і ўпартай працы ўся сям’я нарэшце вярнулася на базу, прывёзшы на двух ровэрах правізію, якую Альторн з сынам здолелі знайсьці пасьля пыльнай буры. Як толькі яны прыбылі, усе радасна паелі і адпачылі, набраўшыся сілаў перад наступнай задачай.
Сідзячы за сталом, Альторн узьняў важнае пытаньне:
«Ведаеце, што нам сапраўды патрэбна? Гэта не толькі перадаваць зьвесткі на Зямлю, але і атрымліваць сыгналы адтуль».
Ён на імгненьне замаўчаў, даючы дзецям магчымасьць абдумаць ягоныя словы.
«Але мы ўжо адпраўляем інфармацыю на Зямлю, праўда?» — спытала Мэлія.
«Так, але гэта толькі палова задачы. Мы можам паведамляць свае каардынаты і стан базы, але калі не атрымліваем назад пацьверджаньня, як мы можам быць упэўненыя, што нашы паведамленьні дайшлі? А што, калі Зямля спрабуе зьвязацца з намі, паведаміць новыя інструкцыі або адправіць выратавальную місію? Без надзейнага каналу атрыманьня зьвестак мы застаемся ў інфармацыйным вакуўме. Важна пераканацца, што нашы каардынаты былі прынятыя правільна і што яны змогуць прыслаць дапамогу з патрэбнымі рэсурсамі. Менавіта таму нам трэба наладзіць сыстэму для прыёму сыгналаў зь Землі», — адказаў Альторн.
Ліранія кіўнула з сур’ёзным выразам твару:
«Ты маеш рацыю, дарагі. Мы павінны быць упэўненыя, што нас пачуюць, і што мы зможам пачуць іх».
Усе пагадзіліся, што стварэньне антэны — найважнейшы крок для іх выжываньня. Сям’я ўзялася за працу, уважліва абмяркоўваючы, як можна сабраць антэну з даступных ім кампанэнтаў. Альторн адчыніў скрыню з інструмэнтамі і дастаў правады, мэталічныя элемэнты і некалькі кампанэнтаў са старога радыёпрымача, які яны прыхапілі яшчэ з Проксымы Цэнтаўры для вывучэньня зямных тэхналёгіяў.
«Мы можам выкарыстаць гэтыя драцяныя катушкі і мэталічныя элемэнты як аснову для антэны. Нам патрэбна нешта, што можа ўлавіць сыгналы з далёкіх адлегласьцяў», — патлумачыў Альторн, паказваючы на старыя дэталі.
«А калі гэта не спрацуе?» — з трывогай спытаў Зорын.
«Гэта абавязкова спрацуе, калі правільна наладзіць даўжыню антэны і падабраць частату. Чым даўжэйшая антэна, тым лепш яна будзе ўлоўліваць радыёхвалі. Мы паспрабуем сынхранізаваць яе з дыяпазонам частотаў, на якіх працуе абсталяваньне Землі», — упэўнена адказаў Альторн. «Галоўнае, каб яна магла ўлавіць хоць бы слабы сыгнал. Астатняе — справа налады».
Яны пачалі зборку, выкарыстоўваючы доўгія правады, якія акуратна разгортвалі і нацягвалі ўздоўж адной зь вонкавых сьценаў базы. Альторн прымацаваў драцяныя катушкі і злучыў іх з сыстэмай прымача. Ліранія дапамагала з наладкай п’езадынаміка, які мусіў перадаваць атрыманыя радыёхвалі ў гук. Яна замацавала яго на плятформе і падлучыла да сыстэмы жыўленьня, робячы ўсё з гранічнай асьцярожнасьцю, каб пазьбегнуць замыканьняў.
Калі антэна была гатовая, яны падлучылі яе да невялікай платы кіраваньня, якая пераўтварала радыёхвалі ў электрычны сыгнал для п’езадынаміка. Уключыўшы сыстэму, сям’я затаіла дыханьне. З дынаміка пачуўся ледзь улоўны шыпячы гук. Гэта быў сыгнал з космасу — ціхі, слабы, але ўсё ж рэальны.
Аднак Ліранія адразу заўважыла праблему:
«Слухаць гэтыя шумы неверагодна складана. Хтосьці пастаянна павінен сядзець і ўслухоўвацца ў этэр, каб улавіць патрэбны сыгнал. Гэта патрабуе пастаяннай увагі».
Тады Мэлія прапанавала рашэньне:
«А што, калі мы дадамо да сыстэмы датчык гуку? Ён будзе распазнаваць сыгналы з п’езадынаміка і ўключаць сьвятло на базе, калі нешта важнае будзе атрымана. Гэта ашчадзіць нам час і сілы».
Усе ўхвалілі ідэю, і яны ўзяліся за новы этап працы. Выкарыстоўваючы Arduino, датчык гуку і сьвятлодыёд, яны стварылі сыстэму, якая аўтаматычна рэагавала на зьмену ўзроўню шуму. Праграма была наладжаная так, каб пры дасягненьні пэўнага ўзроўню гучнасьці датчык пасылаў сыгнал на ўключэньне сьвятла. Гэта дазволіла зрабіць працэс больш аўтаматызаваным.
Для зборкі прылады выкарыстоўвалі Arduino Uno, датчык гуку і сьвятлодыёд. Датчык гуку працаваў паводле прынцыпу ўлоўліваньня ваганьняў паветра. Як толькі ўзровень шуму дасягаў парогу адчувальнасьці, ён адпраўляў лічбавы сыгнал, які ўключаў сьвятлодыёд. Спачатку яны наладзілі парог адчувальнасьці так, каб сьвятлодыёд загараўся толькі пры гучных гуках, пазьбягаючы фонавых шумаў.
Праграма для кіраваньня сьвятлом была даволі простай: калі датчык выяўляў сыгнал, сьвятло ўключалася; пры паўторным выяўленьні сьвятло выключалася. Зь невялікімі наладкамі затрымак, каб пазьбегнуць мільгаценьня, яны пасьпяхова запусьцілі сыстэму.
Пасьля некалькіх тэстаў сыстэма запрацавала. Цяпер, калі зь Землі прыйдзе паведамленьне, сьвятло на базе аўтаматычна загарыцца, апавяшчаючы іх пра атрыманьне сыгналу. Сям’я з палёгкай уздыхнула — яны маглі больш не турбавацца пра тое, што важнае паведамленьне з космасу будзе прапушчанае.